Sailing Sjaakie's Weblog

Zondagmiddag bij de Balboa Yacht Club

De bar van de Balboa Yacht Club is the place to be, om interessante mensen te ontmoeten. Met name op zondagmiddag. Dan komen buitenlanders die in Panama wonen en werken hier om met elkaar een pilsje te drinken en te netwerken. De Deense Andrea die een tijdje aan boord van de Pourpre heeft geslapen en nu op zoek is naar een andere boot of een baantje om het komende seizoen te overbruggen, raakte gisteren in gesprek met een landgenoot die hier werkt. Toen Andrea informeerde naar de mogelijkheden om hier te werken begon hij gelijk te bellen naar een kennis. Ze zou wellicht kunnen werken bij een Deens bedrijf hier in Panama dat commerciële schepen bevoorraad.

Later kwamen Mike en Richard bij mij aan het tafeltje zitten. Mike had me al eerder in contact gebracht met een goede diesel monteur. Mike en Richard zijn bezig met het opzetten van een grote Marina. Beide zijn interessante personen. Mike is een New Zeelander met een indrukwekkend zeilers CV. Hij heeft onder andere gezeild met Sir Peter Blake. En Richard is een oude vietnam veteraan met een ook aardig wat jaren zeilervaring. Beide hadden mooie verhalen te vertellen. 

En dan moet je je het volgende plaatje proberen voor te stellen: deze mooie verhalen, het was inmiddels donker, zittend onder mango en palm bomen, de bar onder een groot palmbladeren dak, een band die live muziek speelt en ondertussen aan alle kanten bliksem schichten om het plaatje nog wat extra dramatiek mee te geven. Helemaal niet slecht voor een door de weekse zondagmiddag!

Terug naar boven

Panama Jack

Het is verdorie lastiger om je weg te vinden in een grote stad als Panama City, dan de Atlantische oceaan over te steken! Gister aan het eind van de middag heb ik een taxi naar de stad genomen. De bemanning van de Bananas kreeg ik niet meer te pakken, dus uiteindelijk ben ik alleen gegaan. Nadat de taxi me had afgezet op de Via Espagña heb ik eerst een stuk gewandeld door het business centrum van de stad. Dit is ook één van de drie uitgaans gebieden in Panama. 

Gokken lijkt hier een nationale sport. Er zijn veel sport bars, waar je kunt wedden op sport wedstrijden en er zijn verschillende grote casino's. Na een kijkje in een sportbar en een bezoekje aan een casino wist ik het weer. Dit is helemaal niets voor mij. Het is leuk om even naar deze gok verslaagden te kijken maar na een uurtje had ik hier al wel genoeg van. Daarna ben ik wat gaan eten bij een Thais restaurant. Het kwam goed uit dat ze hier gratis WiFi hadden. Kon ik mooi even kijken waar ik vervolgens heen moest voor een volgende stop. (Langleven mijn iPhone en Wifi netwerken :-)

Na het eten en met behulp van internet wist ik uiteindelijk een Engelse Pub te vinden. Te midden van trendy lounche bars en grote disco's heb ik in de Londoner een paar pilsjes gedronken. Toen het echte nightlive op gang kwam heb ik een taxi terug genomen naar de Balboa Yacht Club. Om nou in mijn ééntje naar zo'n trendy club te gaan, daar had ik niet veel zin in. En na een drukke week met wederom korte nachten was ik ook wel pan(ama)gaar. Om 23.00u was ik terug aan boord en voorlopig heb ik wel weer genoeg grote stad gezien.

Terug naar boven

Balboa Yacht Club, Panama

Momenteel zit ik op het terras bij de Balboa Yacht Club (BYC, Balboa is een voorstad van Panama City.) Even internetten en een snelle lunch. De BYC is geen marina met steigers maar een groot Mooring veld met 1 grote pier in het midden met op het einde daarvan het fueldock en een drop off voor de watertaxi's. De watertaxi's brengen en halen je gratis naar en van je boot. Er zijn ook douches en er is een goed restaurant met goedkoop eten. Het is een beetje een vervallen geheel. Over een jaar wordt hier alles met de grond gelijk gemaakt. Ze gaan hier een grote cruise terminal bouwen. Maar voorlopig is het toch nog wel een redelijk comfortabele plek om te liggen. Het is trouwens ook wel weer even wennen aan het getij verschil. Aan de Atlantische kant van het kanaal is het getij 30 cm en hier aan de Pacific kant is het iets meer dan 4 m. Wel weer een verschil om rekening mee te houden.

De catamaran Pourpre ligt hier ook. Gisteravond ben ik nog even bij ze op bezoek geweest en hebben we bij gekletst over de laatste twee dagen. Twee dagen is natuurlijk net niks maar er gebeurt hier in Panama zoveel dat we toch wel weer veel te vertellen hadden. En met name Gilbert kan op een onnavolgbare Amerikaanse manier smakelijke verhalen vertellen. Volgens mij is hij zijn roeping als standup comedian mis gelopen. 

Vanmorgen heb ik de laatste troep aan boord opgeruimd. Daarna nog mijn klapraam van het vaste windscherm gedemonteerd. 1 scharnier is kapot en dit ga ik vanmiddag vervangen. Hier moet ik nog even een paar popnagels voor halen. Verder ga ik vanmiddag naarstig op zoek naar een monteur om nu toch eindelijk mijn koelwater probleem op te lossen. Ik hoopte dit verholpen te hebben. Maar nog steeds lekt de motor koelwater. Dit moet nu toch echt worden verholpen voordat ik verder zeil.

Terug naar boven

Aankomst aan de Atlantische kant van het Panamakanaal

Vannacht en vanmorgen viel de wind nog wat verder weg. Met een rustige zee en op het laatst nog maar met een kleine 4 kn snelheid heb ik wel het hele eind kunnen zeilen. Vannacht en vanmorgen kon ik ook goed merken dat ik de aanloop tot het kanaal naderde. Het was een stuk drukker met vrachtschepen om me heen. Vannacht heb ik hierdoor maar weinig geslapen. En ook vanmrgen had ik niet vel tijd om nog slaap in te halen. 

Inmiddels was ook de kustlijn te zien en dit samen met alle scheepvaart om me heen was er voldoende afleiding om wakker bij te blijven. Eenmaal binnen marifoonbereik van Cristobal Signal (station dat de toegang tot het havengebied reguleerd) is er ook op de marifoon voldoende afleiding. Nog voordat je kunt zien dat het druk is kun je het via de marifoon al goed horen. Als je dan vervolgens tussen de grote, voor anker liggende schepen, naar de haven ingang vaart, geeft dit toch wel een kick. Met een klein bootje ga ik nu echt meedoen met de grote jongens :-) Nadat ik van Cristobal Signal clearance had gekregen om de haven binnen te varen was het trouwens nog een heel eind varen naar Shelter Bay marine direct stuurboord uit helemaal in de hoek.

Bijgaand een paar indrukken van de overtocht vanaf Curaçao.

Terug naar boven

Lastige logistiek

Curaçao is wat mij betreft nu niet de makkelijkste plek om voorbereidingen te treffen voor de lange oversteken die gaan komen. Er is hier wel een grote, uitgebreide supermarkt, er zijn goede watersportzaken en er zijn ook goede technische bedrijven, maar toch is het wat mij betreft hier logistiek niet handig. 

De ankerplek in het Spaanse Water is lekker rustig en er is geen deining. Hoe de wind zich ook draait er zal hier zeker geen oceaandeining binnen lopen. Er is ook geen luide muziek of rumoer van een stad. Dit was in Kralendijk op Bonaire nog wel een beetje het geval. Ook is er een betaald WiFi netwerk zodat je vanaf de boot kunt internetten. En dat is dan wel weer een geluk want het is een heel eind varen van de ankerplek naar de dingysteiger in de vissershaven. Vanaf de rotonde vlak bij de vissershaven vertrekt 's morgens de shuttlebus naar de supermarkt en de watersportwinkels. Ook stopt hier de bus naar Willemstad. 

Daar zit ook een beetje het probleem. De bus rijdt onregelmatig en soms met lange tussenpozen. De rit naar de stad duurt bijna een half uur en de trip met de bijboot en het wachten daarbij opgeteld is het telkens een hele toer om even een boodschapje te doen of om even wat te regelen in de stad. Zo moesten we vandaag heel even terug naar Willemstad voor bureaucratisch geneuzel deel II. Oftewel 2 minuten werk bij immigrations om het vliegticket van Sylvia te laten zien en vervolgens nog even een anker vergunning ophalen en afrekenen bij de havenautoriteit. 

De hele reis daarheen, een lange warme wandeling door de stad incluis en daarna nog even een kleine lunch op een terrasje (een broodje frikandel :-) en dan weer terug naar de boot. We zijn er een groot deel van de dag mee zoet. Hiermee is het productieve deel van vandaag alweer ten einde. Zo meteen is het sociale deel van vandaag aan de beurt. Het twee wekelijks happy hour bij de snackbar in de vissershaven. Een onooglijke tent waar de hele cruisers gemeenschap van het Spaanse Water bij elkaar komt. Dus weer een heel eind varen met de bijboot en goed nadenken dat je niets vergeet want dan kun je weer terug naar de boot. Voor zeilers die hier nog heen gaan komen: zware, lang houdbare boodschappen, zoals drank en blikken had ik beter op Grenada nog meer van kunnen inslaan. Zelfs op Bonaire was het makkelijker, daar ligt de supermarkt op loop afstand van de dingysteiger.

Terug naar boven

Windstil

Het is niet te geloven! Toen ik vanmorgen wakker werd was het echt bladstil, geen zuchtje wind te bekennen. En dan te bedenken dat in de afgelopen twee maanden dat ik hier in de Carieb was er elke dag toch wel minimaal 15 kn wind stond. En nu net op de dag dat ik 300 nog wat mijl ga zeilen hebben ze de wind uitgezet.

Ik heb bij de douane gezegd dat ik om 8.00u zou vertrekken en dat ik daarom al op zaterdag heb uitgeklaard. Nu zullen ze me niet komen arresteren als ik een paar uur later vertrek of zelfs pas een dag later. Die zijn veel te druk met cricket kijken. Maar ik wil niet nog een nacht extra hier in de haven blijven liggen. Ik wil gewoon lekker gaan zeilen. Ik wacht dus nog maar even en ga nog lekker even zwemmen en vanmiddag ga ik hoe dan ook vertrekken. Passageweather geeft aan dat vanavond de wind weer zal aantrekken. Er steekt nu al af en toe een briesje op. En staat er vanmiddag nog steeds onvoldoende wind dan vaar ik het eerste stuk op de motor.

De komende 3 á 4 dagen plaats ik de berichtjes dus weer met de ssb radio. Voor de mailers en reageerders op de website: tijdens de oversteek kan ik de mail en de reacties op de website niet lezen. Na de oversteek zal ik dus pas antwoorden op de mail en de reacties. 

Terug naar boven

Afscheid met pijn in het hart

Vanmorgen waaide het hard, het was grijs en het regende! En ik had al zo,n moeite met het afscheid van Clifton Bay. Ik ben er maar vier dagen geweest, maar ik had het er bijzonder goed naar mijn zin. Ik heb er leuke mensen ontmoet, het kitesurfen was leuk en Clifton is een leuk, compact en veilig  dorp met alles op loop afstand. Ik heb het gevoel dat het me steeds meer moeite kost me op te pakken en afscheid te nemen van mooie en leuke plaatsen en als ik er dan ook nog leuke mensen ontmoet wordt het helemaal lastig.

Maar ik moet toch verder. Dus toen het droog werd en er een klein beetje blauw tussen de wolken verscheen heb ik het anker gelicht en ben vertrokken. Tussen de buien door ben ik naar Carriacou gezeild. Het was een makkelijk, voor de winds tochtje van anderhalf uur naar Hillsborough. Daar heb ik ingeklaard. Vervolgens ben ik weer anker op gegaan om naar Tyrrel bay te varen. Op weg daarheen kom je langs een paar verlaten eilandjes met romantische stranden. Het weer was inmiddels wel verbetert. Het was strak blauw en warm. Het is ongetwijfeld prachtig om hier te snorkelen met dit weer. Maar vandaag was ik echt niet in de mood om daar in mijn eentje voor anker te gaan. Voor het eerst deze reis voelde ik me vandaag heel eenzaam. Ik weet niet goed wat me bezield. Het zal wel weer overgaan. Waar ik nu lig, in Tyrrel Bay is het ook mooi. Het ligt een stuk rustiger dan Clifton bay en de eerste indruk aan wal is ook ok. Ik ben benieuwd hoe ik straks het afscheid hier ga ervaren :-)

Hillsborough bay vond ik trouwens niet veel bijzonders. Het is echter een verplichte stop om in te klaren. Ik kwam ook nog net rond lunchtijd. Tussen 12.00u en 13.00u is het immigration office gesloten. Ik heb dus drie kwartier door het dorp gelopen en een beetje een indruk kunnen opdoen. Maar ik vond het gewoon niet leuk en de baai is onrustig door de deining. Niets om te blijven liggen. Och, misschien ben ik vandaag wel niet zo objectief door mijn wat bedompte stemming. 

Terug naar boven

Kitesurfen in Vieux Fort

Gisteren ben ik na een beetje een rommelige zeiltocht om 17.00u aangekomen in Vieux Fort. Het eerste deel van de tocht was nog met een mooi bakstag windje. De laatste twee en een half uur waren echter aan de wind tegen de stroom in zeilen. Niet prettig en vermoeiend.

Vieux Fort staat in de pilot omschreven als niet toeristisch en als authentiek vissersdorp. Wat in de praktijk neerkomt op een ghetto waar je 's avonds beter niet alleen over straat gaat onder de rook van het internationale vliegveld. Omdat ik na de vermoeiende trip toch even mijn benen wilde strekken ben ik in het donker toch even in het dorp gaan kijken. Zodra ik ook maar een beetje van de hoofdstraat af raakte dan voelde ik me toch echt niet meer op mijn gemak. Ik was dus alweer om 20.00u terug aan boord. 

De reden dat ik in Vieux Fort ben gestopt is dat hier een van de betere surf en kiteboard stranden van de Caribe liggen. Vanmorgen ben ik hier al vroeg heen gegaan. Er staat aardig wat wind en ook een mooie deining hier in de baai. Omdat ik morgen jarig ben, heb ik mezelf getrakteerd op een kiteboard les bij the Reef. Omdat ik al wat ervaring heb met een kite ging het best lekker. Na een aantal oefeningen zonder board lag ik al na anderhalf uur met een board in het water. Volgens de instructeur ging het erg goed. Nu weet ik niet of hij dat tegen iedereen zegt :-) maar dit smaakt wel naar meer. Ik ga zeker nog ergens een les nemen. Berichtje voor Erwin van de ECH'o: als we elkaar nog ergens treffen laat ik je wat zien!

Terug naar boven

 

Maar goed dat Syl terug vliegt naar Barbados

Anders hadden we gister en vandaag met hele harde wind uit de verkeerde richting naar Barbados moet zeilen. Dan was het lang niet zo'n plezierige tocht geworden als op de trip hierheen. We hadden een aantal dagen geleden al een vlucht geboekt van Saint Lucia naar Barbados. Toen wisten we nog niet dat het zo hard zou gaan waaien. Het was meer dat we dan wat meer tijd op Saint Lucia zouden hebben.

Vanmorgen zijn we rond 10.00u bij Harmony Beach, Soufriere vertrokken. Er stond daar in de baai al een harde vlagerige wind. We vertrokken dus met 1 rif in het grootzeil. Eerst stond er 20kn vervolgens viel de wind weg en leek die te draaien om bij het uitvaren van de baai weer aan te trekken tot 30kn ruim van achter! We liepen met 8kn de baai uit. Tien minuten later was de wind weer helemaal ingekakt tot 5 kn op een aan de windse koers.

Later werd het iets beter. De wind draaide niet meer. Hij bleef echter wel vlagerig tussen de 20kn en 27kn op een aan de windse koers. En op het laatst kregen we nog een paar regenbuitjes toe! Gelukkig zaten we voor de deining in de luwte van het eiland. Al met al was een ruwe tocht naar Rodney Bay. Morgen breng ik Sylvia van hieruit naar het vliegveld

(door een technisch mankementje is dit bericht een dag te laat geplaatst. Ik ga Sylvia dus dadelijk weg brengen)

Terug naar boven

In bad na een wilde nacht

Nou vraag ik me af wat jullie denken...........? Ik zal het vertellen voordat jullie nog iets verkeerd van ons gaan fantaseren. Toen we gisteravond aan boord kwamen trok de wind flink aan. We hadden de giektent nog op staan. Om deze met 25kn of meer wind op te ruimen is vragen om problemen. Dus hebben we deze met wat extra spanbandjes extra stevig vastgemaakt. Er stond af en toe 35kn wind, dat is begin windkracht 8! Ik had mijn bijboot met de spinnaker val naast de boot omhoog getrokken. Plots werd deze door de wind opgetild. In het bootje lagen mijn slippers en een jerrycan die ik gebruik voor de benzine. De slippers waren in het gangboord van de Tin Hau beland, maar de jerrycan is in het water terecht gekomen en gelijk afgedreven. De hele nacht heeft het flink hard gewaaid. Gelukkig is er verder geen schade als alleen de verloren jerrycan. Waar wij lagen stond door de wind ook nog aardig wat deining. We zijn daarom na onze ochtend excursie verhuisd naar de andere kant van de baai. We liggen nu voor Harmony Beach iets voorbij Soufriere. Het waait nog steeds aardig hard maar er staat hier veel minder deining.

We hadden gisteren al afgesproken dat de bootboy die ons de mooring had aangegeven ons vanmorgen zou oppikken voor een bezoekje aan de vulkaan en aan de watervallen. Om 10.00u, netjes op de afgesproken tijd kwam hij ons halen. Vervolgens werden we met een taxi naar de volkaan en naar de watervallen bij de Pitons gebracht. De rit erheen en beide plekken zijn heel bijzonder. Vorig jaar oktober is het gebied rond Soufriere getroffen door orkaan Thomas. Deze heeft hier flink huisgehouden. Dat was op beide plaatsen nog goed te zien. Dit maakte het modderbad bij de vulkaan en de warme douche bij de waterval er niet minder om :-) Zie de foto's voor de smile op mijn gezicht, deze zegt genoeg.

Terug naar boven

Naar Soufriere

Na de valse start van gistermorgen zijn we dan vandaag toch naar Soufriere gezeild. Er stond een aardige, beetje vlagerige wind. (in vlagen 25 kn ware wind) Met alleen de genua en een bakstaf wind liepen we 5,5 tot 6 kn. Het mooie is dat hier aan de west kant van het eiland helemaal geen deining staat. Met alleen wat golfjes van de wind is het water relatief glad en met een beetje wind heb je dan ook gelijk een aardige snelheid. In nog geen 2 uur waren we in Soufriere.

Ik heb in Rodney Bay een nieuwe Pilot gekocht. De Sailors Guide 2011-2012 van Chris Doyle. Deze is wat actueler en uitgebreider dan de Imray Pilot waar ik een digitale kopie van heb. De gidsen spreken elkaar een beetje tegen. Volgens de Imray gids zou je hier in de baai in een hoekje mogen ankeren en volgens de Chris Doyle gids mag dit sinds vorig jaar niet meer. Hoe dan ook, wij hebben voor de zekerheid een mooring gepakt. En ik ben ook wel blij. Ook hier in de baai staat nog aardig wat vlagerige wind. En met 25kn wind op een ankerplaats wordt ik toch altijd een beetje zenuwachtig of het anker wel houdt. De mooring ligt goed vast en we liggen maar twee bootlengtes naast de rotsen bij weer een prachtige snorkel plek met een geweldig uitzicht op de Pitons. Het nationale symbool van Saint Lucia en herkenbaar van de blauwe blikjes die ik al een tijdje aan boord heb :-)

Terug naar boven

Het is druk in het paradijs!

Mijn duitse buurman in Rodney Bay Marina had me al gewaarschuwd. Om een ankerplek in Marigot Bay te krijgen moet je op tijd aan komen. Het is maar 2 uurtjes varen van Rodney bay naar Marigot bay maar je desondanks niet later vertrekken dan 8.00u. Een beete eigenwijs ben ik toch wel en dus vertrokken we pas om 9.00u. Ik moest eerst nog vers brood kopen en mijn pasje van de haven terug brengen. Dat kon niet voor 8.00u.

We hebben vandaag wederom heerlijk gezeild. Geen oceaan deining omdat je in de luwte van het eiland zit. Maar wel een wind van 12 á 15 kn halve wind. Er was ook een hoop te zien onderweg. De west kust van St. Lucia is echt prachtig. En voor Castries lag de Queen Mary II voor anker. Ook leuk om naar te kijken.

Rond 11.00u kwamen we aan in Marigot bay. En hier kijk je dus echt je ogen uit. Het is werkelijk een prachtige baai. Een geweldige natuurlijke haven. De baai wordt aan drie kanten omgeven door bergen bedekt met regenwoud. Maar hier in de Carieb zijn deze paradijselijke baaien natuurlijk nooit exclusief voor jezelf. Om 11.00u wisten we nog net een mooie ankerplek te vinden. daarna hebben we vol bewondering naar alle boten zitten te kijken die hier nog binnen voeren. De meeste van de boten die na ons kwamen hebben een dure mooring moeten pakken omdat ankeren op de kleine ankerplaats niet meer lukte. Er komen hier veel charter catamarans en later in de middag liepen er enkele mega yachts binnen. Deze laatste waren toch al niet op zoek naar een goedkope ankerplek :-) 

Bijgaand twee foto's van mega jachten: De motorboot is de Ocean Pearl. Deze bleek na zoeken op internet te huur: €115.000,- per week! De zeilboot: de Paula Rosa: bleek na zoeken op internet te koop voor € 3.500.000,- Trouwens op de foto naast de Paula Rosa iets verder weg op de ankerplek ligt mega jacht de Tin Hau. Een klein stipje, maar het perspectief van de foto zal wel vertekenen :-)

Terug naar boven

Yeah man, relax man.........

-------------this is the Gambian way. Hier in Oyster Creek is het inderdaad wel relaxed. Het ziet er op het eerste gezicht niet uit. Maar als je eenmaal aan de wal bent geweest en kennis hebt gemaakt met de easy going locals, dan is het helemaal niet verkeerd. 

Gisteren hebben blijkbaar de verkeerde route gevaren. Er is een kortere route, die ook dieper is :-) Dus om hier te komen is alvast geen probleem. (voor toekomstige zeilers die hier heen komen: zie ook even Google maps daar staat zelfs aangegeven welke route voor zeilboten bevaarbaar is)

We liggen hier om ons voor te bereiden op de oversteek naar de Kaap Verden. Diesel tanken is hier geen probleem. Wel eigen jerrycans meenemen. Het is redelijk dicht bij en niet ver lopen. Ook water halen is probleem. Hier geld hetzelfde: zelf jerrycans meenemen en het is niet al te ver weg en het is ook niet al te ver lopen vanaf de aanmeerplek met het bijbootje. Tip: vergeet geen trechter of iets dergelijks mee te nemen om het water in je tank te krijgen.

En als je vragen hebt of iets nodig hebt dan meld je je even bij Baba's bar. daar staan ze met raad en daad voor je klaar, en met koud bier :-) Vanavond hebben we hier ook gegeten. Ondanks dat het geen echt restaurant is. Maar, relax man, I prepare some diner................ en het was lekker! Er werd vrolijk op los geïmproviseerd, en het duurde misschien wat lang maar we zaten goed met een pilsje. En terwijl de de kok de inkopen deed op de markt, rookte baba zelf nog een joint.

Terug naar boven

Modder kruipers deel twee

Nee hoor we hebben niet weer vast gezeten met onze bijbootjes. We zaten nu een paar keer vast met de zeilboot. Zowel de La Luna als de Tin Hau hebben meerdere keren in de blubber gelegen. Wel kwamen we iedere keer op eigen kracht weer los. We zijn vanmiddag van de Bintang Bolong lodge naar de Oyster Creek gevaren. Na een snelle tocht richting Banjul met de stroom mee zijn we vlak bij Banjul weer het Mangrove gebied ingevaren richting de Oyster Creek. Het was inmiddels laag water en de kreken zijn al niet zo diep. Ook ligt er helemaal geen betonning. Het is dus een beetje op de tast door de bochtige kreken varen. Soms kun je aan de bochten inschatten waar ondieptes zitten. Vaak in een binnen bocht. Maar dit is lang niet altijd zo :-) Het kan ook zijn dat midden in de kreek een ondiepte zit en dan moet je soms heel dicht langs de oever varen. Gelukkig is het een modderige bodem. Het vastlopen veroorzaakt geen schade, maar het is wel verdomd vermoeid varen. We kwamen pas rond 19.00u (in het donker) aan op onze ankerplek in Oyster Creek.

We waren pas rond 12.00u vertrokken vanwege het getij. Ik heb vanmorgen nog 4 jerrycans water gehaald en nog wat foto's gemaakt in de lodge. Ook onderweg weer foto's van dolfijnen zitten maken. Dit blijft een leuk spelletje: waar zal de dolfijn opduiken en ben ik dan op tijd met fotograferen? Ik wacht nog op een perfecte foto waarop een dolfijn helemaal uit het water springt. Ik heb het al een paar keer gezien, maar nog niet kunnen fotograferen.

Zout water en dolfijnen

Ik was zo blij vandaag toen ik weer dolfijnen zag! Eindelijk zitten we weer op zout water. We hadden vandaag een beetje pech met het getij. De 32Nm die we vandaag zouden afleggen begon met de stroming tegen. Het duurde lang voordat we de stroming mee kregen. En toen we daar eindelijk flink snelheid door hadden gingen we alweer een zijrivier op en stond de stroming weer tegen :-(

We kwamen daardoor pas om 17.00u aan in Bintang bij de Bintang Bolong Lodge. Ik ben met Etienne nog even snel het dorp ingelopen. Mo en Mohammed wierpen zich al snel op als onze gidsen. Zij hebben ons een rondleiding gegeven. Langs de zoutpannen, waar een Italiaans bedrijf buiten het regenseizoen aan zoutwinning doet. Naar de kleuterschool, naar de basis school, waar het schoolhoofd er nog snel bij werd gehaald om ons vanalles uit te leggen over de school. En toen weer snel terug naar de Lodge. omdat daar het eten alweer op ons stond te wachten.

We eten hier vaak buiten de deur :-) Dit komt doordat we zelf bijna niet aan vers eten kunnen komen. Overigens is dit uit eten niet echt duur. Vanavond waren we per persoon 400 Dalasis kwijt. Dit is €10.- voor een prima maaltijd. Een salade vooraf en daarna rijst met garnalen in een soort uiensaus. Daarbij hadden we per persoon nog tweeflesjes bier. En dit alles met een prachtig uitzicht op onze eigen boten.

  

Terug naar boven

 

Toch nog even terug naar Georgetown

Gisteren schreef ik al dat het wel eens krap kon worden met de diesel op de terugweg. Ik ben daarom vandaag toch nog maar even naar Georgetown gevaren om te kijken of ik daar diesel kan krijgen. 

Bij aankomst staat er meestal wel een aantal personen dat je opvangt. Er is meestal wel iemand die zich aanbiedt als gids. Soms is dit irritant, soms kun je hier ook wel gebruik van maken. Vandaag besluit ik toch maar gebruik te maken van een gids. Hij regelt de diesel voor me en brengt me waar ik volgens hem het beste dollars kan wisselen voor Dallasis. Of ik teveel betaal en of hij wat overhoudt aan de transacties weet ik niet. Maar veel keus heb ik ook niet. Ik weet domweg niet waar je anders moet zijn. De diesel wordt geregeld bij een marktkraam bij een vent die geen engels spreekt. Ik koop 40 l en twee jerrycans komen tevoorschijn uit een huisje. Dit moet voldoende zijn om op de terugweg naar Banjul niet zonder te komen zitten. de dollars worden gewisseld bij een winkel waar ik zo één, twee, drie zelf ook niet bij uitgekomen was.

Ook loop ik nog met de gids over de markt en laat hij me nog een stuk van de stad zien. Niet het normale toeristische rondje langs de historische plekken in de stad. Deze stellen hier niet zoveel voor. Ik vind het interessanter om te zien hoe de mensen hier leven. We lopen een stuk door woonwijken en door de wijk waar het districtsbestuur zetelt. De gids weet me aardig wat te vertellen hoe het lokale bestuur in Gambia is geregeld. Het is uiteindelijk een interessante wandeling en de gids is aardig gezelschap. Uiteindelijk betaal ik hem nog 100 Dallasis en nog 50 Dallasis (bij elkaar €3,75) aan een jongen die op mijn bootje heeft gepast.  

Terug naar boven

Baboon safari en bezoek aan Kuntaur

Gistermiddag om 17.00u zijn we nog met Ibrahim, de zoon van de dorps chief, baboons gaan kijken. Hierbij hebben we en passant even alle adviezen van een normale westerse tropen kliniek in de wind geslagen. Met korte broeken en op slippers gingen Etienne, Denise en ik achter Ibrahim aan door het hoge gras de bush in. Ik was me zelfs vergeten in te smeren tegen de muggen! Op plaatsen was het gras manshoog. Op de vraag of er ook slangen zaten, kregen we niet echt een ontkennend antwoord. Wel zei Ibrahim dat hij goed zou opletten want slangen had hij ook een hekel aan. Dat is dan een geruststelling :-) Naar andere beesten hebben we verder niet meer gevraagd.

Van een afstand hebben we baboons in een boom gezien. Ook hoorden we de groep regelmatig niet ver van ons vandaan. Toen we vlak bij de baboons waren begon Ibrahim met luide kreten en geluiden van baby apen de baboons te lokken. De reacties van de apen maakte ons alle drie toch wel een beetje angstig. Zeker toen Ibrahim zei dat we niet moesten weg rennen als de apen te voorschijn zouden komen.  Het liep ook al tegen de schemer. We hebben toen maar aangegeven dat de baboon safari ten einde was.

Vandaag zijn we een kleine 12 Nm verder de rivier opgevaren naar Kuntaur. Dit is een al wat grotere stad. Hier hebben we vanmiddag ook al even doorheen gelopen. Zo hier en daar zien we tekenen van westerse hulpprojecten voor Afrika. Bij het ziekenhuis zagen we een Nederlandse landrover staan die hier geschonken is. Op de zijkant stond een sticker van de stichting goforafrica.nl. zie ook www.debroeders.nl Ook is hier een waterinstallatie gefinancierd door de Europese Unie en gesponsord door enkele europese bedrijven.

Van de hoofd verpleger hebben we een rondleiding door het ziekenhuis gekregen. Poeh, hier werd ik wel even stil van. Het zet je wel aan het denken hoe goed wij het wel niet hebben in het westen. 

Terug naar boven

Mijlen maken op de rivier

Vandaag zijn we al om 8.00u vertrokken om het laatste stukje van het tij mee te hebben de rivier op. In het begin is de rivier nog erg breed en het is zelfs een beetje saai varen (we zijn wel erg verwend, inmiddels). Het is dan ook wel lekker dat we met het opkomend tij in de rug met soms wel 7 knopen de rivier op schieten. Vandaag hebben we bijna 40 NM gevaren tot aan Tendaba. We hebben vandaag ook nog verschillende dolfijnen gezien. Op zich was dit wel bijzonder. Het was meer dan 20 Nm de rivier op. Het water is daar nog wel zout maar ook wel heel erg troebel door zand en modder van de rivier en voor dolfijnen redelijk ondiep (9m).

Bij Tendaba liggen wel voor een safari camp voor toeristen. We hebben hier vanavond ook gegeten en een paar koude pilsjes gedronken. Toen we net terug voeren naar de boten kwamen we erachter dat we niet veel later hadden moeten terug varen. Het wordt nu laag water. De steiger waar we lagen met de rubberbootjes valt blijkbaar helemaal droog. We hadden net voldoende water om weer bij de boten te komen. Ik heb verschillende keren met mijn motertje de grond geraakt. Hadden we nog een pils gedronken dan hadden we een heel eind door de blubber moeten klunen :-)

Vanmiddag zijn we hier ook nog even het dorp in gelopen. We hebben brood weten te kopen en we hebben een rondleiding gekregen van de hoofdonderwijzer op het lokale schooltje. Ook heeft hij ons laten zien hoe ze hier rijst verbouwen en hoe ze het oogsten en dorsen. Het schooltje is een soort kleuterschool. De school is een lokale aangelegenheid en wordt niet door de overheid gefinancierd. Ze draaien helemaal op giften van toeristen. Wij hebben wat kleingeld geschonken en Denise had nog een paar balpennen in haar tas die ze goed konden gebruiken. Mocht nog iemand op zoek zijn naar een goede doelen projectje kun je contact opnemen met Bakary Trawalley hij is  de head teacher van de Tendaba Nursery school (bakarytendaba@yahoo.com)

 

Terug naar boven

Internetten in de middle of nowhere

Hiep hoi, het is gelukt mijn mobiele datakaartje dat ik gisteren heb gekocht aan de praat te krijgen. En ik ben blij verrast dat ik echt midden in de rimboe, voor anker liggend op de rivier, een heel eind van de kant vandaan, een goede verbinding heb. Daar moet je in Nederland eens voor komen! De dekking is daar beduidend minder.

Gisteren hebben we nog water getankt. Dit wordt met een ezelkar, in jerrycans gehaald in het dorp. Ook hadden we diesel besteld. Toen de kannen werden afgeleverd bleek echter dat er benzine was geleverd. Gelukkig kwam ik hier op tijd achter. Dit was echter geen probleem. Ze zouden de benzine gaan ruilen voor diesel. Helaas lukte dat 's avonds niet meer. Vanmorgen om 9.00u zouden de kannen worden bezorgd. Het werd echter 10.30 voordat ze aankwamen met de kannen. In de tussentijd heb ik koffie gedronken aan boord bij de Echo. Zij waren gister namiddag samen met de AbelT geariveerd.

Nadat ik de kannen diesel in de tank had geschud zijn we naar Banjul gevaren om daar nog even geld te pinnen. En vervolgens zijn we om 15.00u de rivier op gaan varen. Inmiddels stond er een flinke stroming tegen. We wilden tot Albreda varen. Maar door alle vertraging zijn we tot daar niet gekomen. Het voordeel hier op de rivier is wel dat je eigenlijk overal je anker kunt uitgooien om te overnachten. Net voor het donker werd hebben we om 18.20u dit dan ook maar gedaan. Bij mijn huidige positie kun je zien waar ik nu lig met de boot.

Nu ik weer en internet verbinding heb zal ik de komende dagen ook eens op mijn gemak de mails gaan doornemen en links en recht wat reactie beantwoorden.

Terug naar boven

Fotogeniek eiland

Vandaag heb ik een auto gehuurd om met Peter en Sylvia een rondrit over Gran Canaria te maken. Tot nu toe hebben we alleen maar een stukje van Las Palmas gezien, Puerto Mogan en een deel van het eiland vanaf het water toen we hierheen zijn gezeild.

We hebben vanmorgen om 9.00u de auto opgehaald bij het appartement van Peter in de buurt. Het is vandaag ook de verjaardag van Peter, dus eerst hebben we cadeautjes gegeven. Daarna zijn we gaan rijden. Eerst nog een stukje langs de kust naar Maspolomas en van daaruit naar het binnenland. Al snel worden de bergen mega fotogeniek en wordt het langzaam ook groener. 

We zijn regelmatig gestopt voor foto's, koffie en wat te eten. Het mooiste was nog wel dat we op 1500. hoogte in de zon zaten en dat het toch echt wel fris was. Syl en Peter hadden zelfs een vest aan. Ik was het mijne vergeten in de auto en had met alleen een bloesje aan, het best wel koud. Dat was lang geleden zeg! Meer ga ik niet zeggen, laat de foto's maar spreken.

 

Terug naar boven

Op zoek naar een ligplaats

We hadden het ons heel makkelijk voorgesteld: we varen naar Pasito Blanco en nemen daar een ligplaats voor 2 weken. In 4 maanden tijd hebben we nog nooit ergens hoeven reserveren. Niet voor 1 nacht en ook niet voor meerdere nachten. 

Na een beetje een saaie tocht langs een saaie oost kust van Gran Canaria waren we blij dat we om 15.30u in Pasito Blanco binnen voeren. Daar kreeg ik echter doodleuk te horen dat ze absoluut geen plaats hadden. Niet voor 1 nacht laat staan voor meerdere nachten. We moesten maar naar de volgende haven varen of voor anker gaan. Ik heb de La Luna opgeroepen die een stukje achter ons voeren en na overleg besloten we verder te varen. Onderweg heb ik Puerto Rico gebeld. Daar kreeg ik ook te horen dat ze vol lagen. We zijn nog gestopt in Anfi del Mar, maar ook daar was geen plaats. Als laatste hebben we Puerto Mogan opgeroepen op de Marifoon. Na wat zuchten en steunen hadden ze daar nog wel plaats. Voorlopig voor drie nachten. Maandag morgen moeten we terug naar het havenkantoor kijken of we aub langer mogen blijven liggen dan de drie nachten. 

Dat was dus wel even een tegenvaller. We lagen dus iets later dan gepland in een andere haven dan gepland en we mogen blij zijn dat we überhaupt plaats hebben. Uiteindelijk was de zuidkust van het eiland wel mooier en interessanter om te zien. En de haven van Puerto Mogan is eigenlijk ook helemaal niet zo verkeerd. Deze is misschien wel de meest aantrekkelijke van de havens die we vandaag hebben gezien. Er zit een supermarkt op loop afstand er is een busstation met goede verbindingen naar de rest van het eiland en ook een auto huren moet hier volgens mij geen probleem zijn. Hopelijk hebben we geluk en kunnen we uiteindelijk twee weken blijven liggen. Goede tip voor zeilers die nog van plan zijn deze kant op te komen: bel even of er plaats is!

Terug naar boven

Ankeren voor Morro Jable

Vandaag hebben we een heerlijk stukje gezeild. Er stond een mooi windje en we voeren in de beschutting van het eiland. Geen golven of deing maar wel lekker gemiddeld 6 kn gevaren. Tussen de bergen zijn van tijd tot tijd goed de zogenaamde acceleration zones merkbaar. Dit zijn plaatselijk winden die zich rond de eilanden ontwikkelen. Van bijna geen wind 3 á 4 kn kan de wind plots aantrekken naar een 20 kn. Dit is wel iets om rekening mee te houden.

Om 13.00u kwam ik aan in Morro Jable. Omdat we geen boodschappen meer hoefden te doen en we besloten hadden om aan boord te bbqen heb ik het anker uitgegooid voor het strand. Etienne en Denise hadden al over de marifoon aangekondigd dat ze een goudmakreel hadden gevangen. Deze kon natuurlijk ook prima op de bbq!

En natuurlijk kon het nieuw aangeschafte motertje worden getest. We zijn gelijk met het bootje naar het strand gevaren om daar te gaan snorkellen. Na aanvankelijk wat onregelmatig lopen en wat gesputter lijkt het motertje nu goed te lopen. Natuurlijk kom ik met dit lichte motertje niet in plané, maar daar staat tegenover dat het wel veel handzamer is met op het bootje zetten en er weer afhalen, minder brandstof verbruikt en de snelheid is nog heel acceptabel. Voor vervoer op ankerplekken is dit ruim voldoende.

Morgen varen we naar Las Palmas. Een tocht van 10 á 11 uur varen. Het wordt dus weer op tijd opstaan om rond 8.00u te gaan varen.

Terug naar boven 

Veilig aangekomen.........

........in Puerto Calero op het eiland Lanzarote. Vanmorgen rond 7.30u boordtijd kwam ik in de haven aan. Tijdens het registreren bij het havenkantoor zag ik op de klok dat het hier een uur later is. Dus om 8.30u lokale tijd legde in de boot aan de meld steiger. 

De La Luna lag al aan de steiger. Zij waren vannacht binnen gelopen. Maar omdat ik een onbekende haven in mijn eentje 's nachts niet wil aanlopen heb ik vannacht het laatste puntje van de genua ook nog weggerold om de snelheid uit de boot te halen. Rond zonsopkomst lag ik een mijl of drie voor de kust en kon ik met het licht van de opkomende zon mooi het eiland zien.

Na het registreren van de boot heb ik nog een tijdje met Etienne en Denise van de La Luna staan te praten over de ruige overtocht. (Zij waren net wakker) Daarna ben ik gaan douchen en nog even lekker gaan slapen. Nu ik lekker in het zonnetje zit te internetten, goed geslapen en goed gegeten ben ik dat ruige van de overtocht trouwens alweer bijna vergeten :-)

Omdat we uit Marokko komen moeten we nog naar de douane. Deze zit in Arrecife, een dorp verderop. Zij komen niet naar de haven maar we moeten zelf daarheen :-( We gaan zometeen een taxi pakken en kijken of we ze kunnen vinden.

Terug naar boven

Toeristisch Essaouira

Zoals ik gister al zei is Essaouira aardig toeristisch. In de haven lopen al meer toeristen rond dan ik tot nu toe in heel Marokko bij elkaar heb gezien. In de medina lopen er nog veel meer. Volgens mij zijn het veel Franse toeristen maar heel regelmatig hoor ik ook Nederlands en Duits praten. 

Het heeft voor- en nadelen dat het zo toeristisch is. Het nadeel is dat de verkopers van met name de toeristische winkels erg opdringerig zijn. In de wat kleinere straatjes en op de markt waar overwegend alleen Marokkanen komen is dit alweer minder. Het voordeel is dat met name in de medina het redelijk schoon is. In de haven is het nog steeds smerig maar zelfs hier loopt er iemand rond die regelmatig het visafval opgeveegd en er lijkt zelfs minder troep in het water te drijven als in andere havens. Ook zijn er meer voorzieningen voor toeristen. Riads, hotels en restaurants zijn er in overvloed en ze zijn makkelijk te vinden. Ook alcohol wordt hier op meer plaatsen verkocht dan in andere plaatsen :-) Gisteravond hebben we na het eten nog even in een hippe bar, op een dakterras een afzakkertje gedronken. 

Sinds we in Essaouira zijn is het 's avonds trouwens een stuk kouder dan we tot nu toe gewend zijn. Hier voor de kust loopt een koude golfstroom. Het zeewater is hierdoor aanmerkelijk kouder dan in Safi. Het is nog maar 18 graden tegen 24 in Safi. Hierdoor komt hier relatief veel mist en regen voor en koelt het 's avonds dus flink af. Gisteravond heb ik een lange broek en een wollentrui aangehad! Toen we om 23.00u terug kwamen aan boord was het nog maar 19 graden buiten:-)

Terug naar boven

Best een beetje bang

Gister tijdens de tocht van Safi naar Essaouira was ik voor het eerst tijdens mijn reis een beetje bang. We konden aardig zeilen. Het was niet te warm, want het was al de hele dag bewolkt en toen voeren we een onweersbui in die al een hele tijd voor ons hing. Er zat niet veel wind in de bui, maar het waren de flitsen die me bang maakten. Links en rechts heb ik een paar keer flitsen het water zien raken. Gelukkig kwam de donder pas een tijdje later. Wat aangeeft dat de inslag nog best ver weg was. Maar je weet niet wat het onweer gaat doen en dat maakt toch wel erg machteloos. 

Gelukkig is er helemaal niets gebeurd en zijn we met drie boten (Blue Spirit, La Luna en ik) weer heelhuids in Essaouira aangekomen. Wel zat er vreselijk veel zand bij de regen die bij het onweer zat. De boot is nu echt één grote zandbak en het zeil is gewoon roodbruin van het zand! 

Hier in de haven is het weer een gigantische smeerlapperij en een drukte van jewelste. Ook lopen hier aardig wat toeristen rond. Er kwam net zelfs even een stel uit Roermond langslopen! Zij maakten een rondreis door Marokko en kwamen vragen of ik echt helemaal uit Roermond was komen varen :-) 

Ik schrijf dit berichtje momenteel aan boord. Zometeen ga ik maar weer even op zoek naar een riad voor een fatsoenlijke WiFi verbinding. Zo'n riad is geweldig. Het is een oase van rust en schoonheid in tegenstelling tot de contstante hectiek en smeerlapperij van een vissershaven. Het is heerlijk om daar even rustig te lunchen en te internetten.

Update vanuit riad al Madina, een mooie rustige binnentuin in de drukte van de medina: ik zit aan een heerlijke lunch met een heerlijke fles Marokkaanse witte wijn :-) Dat is lang geleden, dat ik bij het eten een alcoholische versnapering heb gedronken.

Terug naar boven

Van Mohammedia naar El Jadida

Het was een tocht van 65nm. met een snelheid van maar 6 knopen ben je 11 uur onderweg. De dagen worden hier in Marokko zo langzaam aan ook korter. Met een beetje marge is 65nm momenteel dan ook het maximum wat we in een dagtocht kunnen varen. Vanmorgen ging al om 5.00u de wekker! Bij zonsopkomst om 6.00u zijn we gaan varen. Dit leverde een paar mooie foto's op. 

We hebben vandaag weer eens gemotorzeild omdat er niet heel veel wind stond en we toch 6kn moesten halen. Vanmorgen ook nog een tijdje, een partij dichte mist gehad. Hierdoor heb ik helaas de Hassan II moskee niet meer vanaf het water kunnen bewonderen. Na verder een rustige tocht legden we om 17.00u aan in El Jadida. Vervolgens zijn we tot 19.30u bezig geweest met alle formaliteiten! Elke haven opnieuw moeten we de hele procedure doorlopen. Melden bij de havenautoriteit, de politie en de douane. En bij vertrek het zelfde verhaal. In de ene haven gaat dit net wat efficienter dan in de andere haven. 

Vandaag heb ik voor het eerst meegemaakt dat vissers met hun bootjes echt op me af kwamen gevaren om sigaretten en om drank te vragen. Met een grapje dat dit alle twee heel ongezond is waren ze ook weer snel weg. Bij binnen varen van de haven waren er heel veel mensen in de haven monding aan het zwemmen. Kinderen komen naar de boot gezwommen om zich vast te houden aan fenders en/of de reling. Hier werd ik wel lichtjes nerveus van. Voordat je het weet gebeuren er ongelukken en dan heb jij het gedaan, of je bent een fender kwijt of ze trekken je zeereling krom. Maar ik ben uiteindelijk ongeschonden door de zwemmende menigte heen gekomen. 

We liggen hier overigens niet verkeerd, aan de kade voor een restaurant waar we voor de eerste keer in Marokko op het terras bier hebben gedronken. Een lokaal bier, goed drinkbaar en met 15 Dirham (€1,30) zeer betaalbaar.

 

 Terug naar boven 

Mega moskee en zwembad bij de haven

Vanaf zaterdagmiddag liggen we in de haven van Mohammedia bij Yacht Club du Maroc. Er waren ooit blijkbaar grootse plannen met deze marina. Echter zoals veel in dit land zijn de plannen blijkbaar niet volledig ten uitvoer gebracht. De haven ligt tussen de commerciële haven, waar hele grote schepen afmeren, en de vissershaven in geklemd. Het complete haventerrein wordt goed beveiligd omdat hier een grote raffinaderij zit. We liggen hier dus veilig en redelijk rustig. De douches zijn schoon en er is water en stroom op de steiger. We hebben slechter meegemaakt in Marokko :-)

Een stukje lopen vanaf de haven, buiten het beveiligde haventerrein ligt het clubhuis van de Yacht Club du Maroc. Hier is een zwembad bij waar we gebruik van mogen maken. Gistermiddag zijn we hier gaan zwemmen en ook vanmiddag nadat we een bezoek hadden gebracht aan Cassablanca.

Van één van de douane mensen hier op de haven kregen we vanmorgen een lift naar Cassablanca. Hij heeft ons na een toeristische rit langs de school van zijn kinderen afgezet bij ons voornaamste bezoekdoel in Cassablanca: de Hassan II moskee. Dit is een mega grote, moderne moskee (gereed 1993). Na Mekka en Medina is dit de grootste moskee ter wereld! We hebben vol bewondering het indrukwekkende gebouw bekeken. Na de lunch zijn we nog even gaan kijken of we met de boot in de haven kunnen liggen. Maar we hebben besloten om morgen door te varen naar El Jadida. Hierna zijn we met de trein terug gegaan naar Mohammedia. Na een warme treinrit is het dan wel weer erg lekker om even in het zwembad af te koelen. 

Bij de ingang van de Yacht Club is ook de foto gemaakt van de afdeling POI on world tour.

  

Terug naar boven
  

Spectaculair bezoek

Gistermiddag zijn we vertrokken uit Larache voor een tochtje van +/- 80nm naar Rabat. 's Middags hebben we nog goed kunnen zeilen, maar tegen de avond viel de wind helaas zover weg dat de motor aan moest. Doordat er bijna geen wind stond was de zee als een spiegel zo glad. Daarbij kwam dat het echt vreselijk donker was op zee. Er stond geen maan en verder ontbrak het aan omgevings licht. Alleen maar heeeeel veeeeeel sterren. 

Door het vlakke water en de intense duisternis was het lichtgevende plakton goed te zien. Dit is een waar spektakel. De boot activeert fosforescerend plankton om licht te geven. In de boeg- en hekgolf van de boot en ook het schroefwater zitten dan duizenden lichtgevende puntjes. 

Ik zat dit al een tijdje verwonderd aan te kijken, toen er plots drie lange, snelle, lichtgevende strepen richting mijn boot kwamen! Het duurde even voordat ik door had wat ik zag. Het waren dolfijnen die ook lichtgevende banen in het water trokken. Ik heb vervolgens zeker 20 minuten als betoverd op mijn buik plat op het voordek gelegen, om van deze spetterde lichtshow te genieten. Door het donker zie je de dolfijnen eigenlijk niet. Maar door het lichtgevende plankton kun je de contouren van de dolfijnen goed zien. En de boeggolf van de boot geeft dan ook nog zoveel licht of dat het lijkt of dat je lampen onder de waterlijn van de boot hebt zitten. 

Na deze onvergetelijke show heb ik verder een rustige nacht gehad en rustig gevaren om niet te vroeg in Rabat aan te komen. We waren om 10.00u voor de riviermonding maar we moesten toch nog een uurtje wachten totdat de pilot van de marina ons buiten op zee kwam halen. We zijn om 11.00u in konvooi achter de pilot aan naar binnen gevaren. 

Bijgaand nog wat fotografische indrukken van de afgelopen dagen. Helaas kan ik het lichtgevende plankton met mijn camera's niet fotograferen of filmen. De betovering werkt volgens mij ook alleen maar als je het live meemaakt :-)

 
Terug naar boven

Ik wilde nieuwe indrukken.................

....................nou, en het werd me toch een indrukwekkende dag! Het begon al met zeilen. Vanmorgen vertrokken we met een vriendelijk briesje rond 9.00u uit Barbate. De grib-files gaven aan dat het maximaal 15 kn zou gaan waaien. De wind trok echter steeds meer aan tot ik midden in de straat van Gibraltar zo'n 28 kn wind op de teller zag staan. Dit is een dikke 6 bft. Aan de wind zeilend haalde ik met twee riffen in het grootzeil en de genua flink weggedraaid af en toe nog 8 kn door het water! Dit is voor mijn boot erg hard. Met de boot goed getrimd, doet de autopilot prima z'n werk en is de overtocht niet eens oncomfortabel. De harde wind en bijbehorende golven, plus de grote schepen die voor en achter je langsvaren maken het wel een indrukwekkende tocht.

Toen we na de snelle overtocht aankwamen in Tanger was daar de haven al even indrukwekkend. Geen fancy marina zoals we dat de laatste maanden gewend zijn. In de mega chaos van de drukke vissers haven moesten we zelf een plekje zoeken. De vissers zijn hierbij wel uiterst behulpzaam. Maar het blijft een chaos en een drukte van jewelste. 

Toen we uiteindelijk na een paar uur de stad in konden voor een paar eerste indrukken en wat boodschapjes was de chaos en de drukte daar net zo groot als in de haven. Denise van de La Luna heeft een leuk en uitgebreider verslag over het bezoek van de stad geschreven.

Het is hier twee uur vroeger dan in Nederland dus het was ook nog een hele lange dag. Maar gelukkig ook een hele leuke. Door het tijdsverschil zullen de berichtjes de komende tijd vaak wat later op de website komen.

 

  

  

Terug naar boven

Cadíz

Gistermiddag na het visvang avontuur ben ik aangekomen in de baai van Cadíz. In de haven hebben we 's avonds op de cobb de makreeltjes gerookt. Dit was de eerste keer dat ik de cobb als rookoven heb gebruikt. Maar uiteindelijk wel zeer geslaagd. Je zet een aluminium bakje met rookmot op de kooltjes, de cobb plaat met de gaatjes en het rooster gaat hier bovenop en daarop gaan de vissen. Deksel erop en een half uur á drie kwartier laten staan. Af en toe de vis draaien. Resultaat: heerlijk warm gerookte vis klaar om zo te eten met een beetje citroen of limoensap. 

 
 
We liggen in Puerto America. Deze haven ligt het dichtste bij de stad. Helaas is dicht bij de stad in dit geval nog zo'n 20 minuten lopen over een industrieterrein in de volle zon. En dat is hier dus echt te warm. Vanmorgen heb ik daarom met Etienne en Denise maar een taxi naar de stad gepakt. Momenteel zit ik op een terrasje met de laptop aan de lunch. Ik heb wat door de stad gelopen maar het is eigenlijk gewoon te warm. Het is zaak dat je zoveel mogelijk in de schaduw blijft. Wat me hier opviel zijn de appartementen met gezamenlijke entree. De entree is vaak prachtig betegeld en komt uit op een gezamenlijk binnenplaatsje wat vaak opmerkelijk koel is.

Wat verder opvalt is dat het hier stikt van de toeristen. Maar dat is weer niet zo vreemd als je bedenkt dat er drie grote cruiseschepen aan de kade liggen afgemeerd. Elk schip heeft toch snel een 1500 tot 2000 gasten aan boord die allemaal tegelijk de stad in trekken. En daarnaast zijn er natuurlijk nog een hoop hotels. Het is ook wel een leuke stad en naar het schijnt, de oudste stad van Europa. Dat strekt natuurlijk ook een hoop toeristen. Als ik de keuze zou hebben zou ik echter liever in oktober of november de stad bezoeken vanwege de temperatuur.

Terug naar boven

Beeeeeeet !!!!!!!!!!!!!!

Nadat ik al weken zonder succes op bonito vis, heb ik vanmorgen tijdens mijn trip naar Cadíz mijn tactiek aangepast. De tocht voert door water dat niet dieper is dan 25 m. Dit is niet het water waar bonito's en tonijn zit, maar eerder makreel te verwachten valt. 

Vanmorgen dus maar het kunstaas voor de bonito vervangen voor de makreel haakjes en de hengel uitgegooid. En voor het eerst met succes! Al na een half uur had ik beet. Twee makreeltjes in in 1 keer. Ze zaten alle twee aan hetzelfde haakje. Ik heb ze direct schoon gemaakt, de koelkast in gedaan en de hengel opnieuw uitgegooid. Vervolgens heb ik even gesmst met meester makreel roker Frank in Roermond. Op advies van hem ligt de vis nu in zout water om deze vanavond te gaan roken. (Frenkie, bedankt voor het recept) Al snel kon er een derde makreel aan worden toegevoegd. 

Later kwam van de La Luna ook het bericht dat ze hun eerst makreel hadden gevangen. En nog wat later dat ze nr 2, 3 en 4 in 1 keer hadden binnen gehaald en dat ze nu dus maar gingen stoppen met vissen. Ik heb toen ook maar mijn hengel opgeborgen. Straks moeten we nog met de vissen op de markt gaan staan :-) Ik verheug me op een lekker warm gerookt visje vanavond. 

Overigens ben ik vanmorgen ook weer rond zonsopgang vertrokken wat prachtige plaatjes oplevert.

 

Terug naar boven