Sailing Sjaakie's Weblog

Dit is geen belgen mop

Er zitten hier regelmatig groepjes Nederlanders en Belgen aan de bar in de Balboa Yacht club. Er werken hier een paar Belgische baggerbedrijven aan het kanaal. De bemanning en de staf van de baggerschepen komt hier 's avonds na het werk graag een pilsje drinken. Ik vind het leuk om een praatje met ze te maken. Vaak gaat het over hun werk aan boord en over mijn zeilreis. 

Met Yves Peeters heb ik echter al een paar keer over iets heel anders gesproken. Yves is naast zijn werk als superintendent bij één van de baggerbedrijven ook nauw betrokken bij het Ecovaproject. Ik kom niet verder dan de conclusie dat we er mondiaal, op economisch, sociaal en ecologisch gebied een puinhoop van maken. Ik ben er van overtuigd dat er iets moet veranderen in ons denken en handelen op deze gebieden. Maar wat en hoe er verandert moet worden weet ik absoluut niet. Het Ecovaproject is een initiatief dat niet alleen concludeert dat er iets moet veranderen maar ook mogelijke oplossingen aandraagt. Het Ecovaproject is in mijn ogen een fantastisch initiatief dat op positieve wijze kan bijdragen aan een hoog nodige bewustzijnsverandering.

Ik wil het project dan ook van harte steunen door in de rechter kolom van deze pagina een link naar hun website op te nemen.

Terug naar boven

Bequai eiland tour

's morgens haal ik hier in Port Elizabeth even een broodje en een verse cappuccino uit een echt espresso apparaat. Zo ook vanmorgen. Daarna heb ik boodschappen gedaan. Op de terugweg naar de boot kwam ik op de dingy steiger Huib Jan en Jannet met de kinderen (Seaquest) tegen. Zij gingen een eiland tour maken en vroegen of ik mee ging. Als solo zeiler doe je dit niet snel in je eentje. Het aanbod heb ik dus snel aanvaard. Het was dus voor mij een leuke verrassing dat ik vanmiddag samen met de bemanning van de Seaquest de highlights van Bequia heb bekeken. 

Nu is Bequia heel erg niet verpest door toerisme. En dus zijn de highlights ook vooral niet erg toeristisch. Maar het was wel heel erg de moeite waard en het was een mooie taxi rit in een open pick-up truck over het eilland. We zijn naar het Turtle Sanctuary geweest. Heel kleinschalig wordt hier gestreden voor het behoudt van de zeeschilpad. Vanaf 1995 t/m 2005 hebben ze 800 schilpadden weten groot te brengen en teruggezet in zee.

Daarna zijn we naar het hoogste puntje van het eiland gereden op Mount pleasant. Onderweg en boven op de berg hadden we prachtige vergezichten. Onder andere op de baai waar onze boten lagen. En daarna zijn we naar het walvis en Maritiem museum gegaan. Dit klinkt als heel wat. Echter de uitgestalde museumstukken pasten volgens mij te samen in één verhuisdoos. Er was dus eigenlijk niet zo heel veel te zien in dit museumpje. Wat het bezoek wel heel leuk maakte was dat de kapitein van de walvisboot ons zelf alles liet zien en uitleg gaf. En ook bij de term kapitein van de walvisboot moet je trouwens niet teveel bij voorstellen. Ze jagen met een open vissersboot, met een bemanning van 6 personen, met de hand op walvissen. Bequia mag volgens een internationaal verdrag per jaar nog 4 walvissen vangen voor eigen consumptie. Er zijn jaren dat ze niets vangen. Vorig jaar vingen ze drie bultruggen. Ik keur het natuurlijk niet goed dat ze nog op walvissen jagen, maar ik vond het een interessant verhaal wat de man ons vertelde.

Het was een mooie tocht over een prachtig eiland. Onderstaand enkele fotografische indrukken van deze leuke dag. De laatste foto is trouwens niet genomen tijdens de eiland tour maar vanmorgen tijdens mijn ontbijt. De telefoon installateur is hier een echte klimgeit. Met speciale beugels aan z'n schoenen klom hij zo omhoog om aan de kabels boven de weg te werken :-)

 

Terug naar boven

Van Kuntaur naar Janjangbureh

Janjangbureu oftewel Georgetown, tot daar zijn we vandaag gevaren. Hier hebben we moeten omdraaien vanwege de powercable die laag over de rivier hangt. We hadden bij de veerboot kunnen ankeren. Van hieruit hadden we eventueel de stad nog kunnen bezoeken. Maar omdat in de pilot staat dat er niet veel te zien is en dat er niet veel te krijgen is hebben we besloten een eindje terug te varen. We liggen nu voor een toerist camp vlak voor Georgetown. Dit is de eerste plek waar we een fatsoenlijke breedband wifi verbinding hebben. Waarschijnlijk omdat de engelse manager verslaafd is aan internet :-) Waar ken ik dat van?

Het laatste stuk van Kuntaur naar Georgetown is qua flora en fauna veruit het interessantste stuk om te varen. Gisteren hebben we nog een stop gemaakt bij Baboon Island. Hier hebben we van de rangers van het National Park uitleg en een rondleiding gekregen. In 1977 zijn op Baboon Island chimpansees uitgezet. Deze leven min of meer in het wild. Ze worden wel bijgevoerd en momenteel moeten ze sterk concurreren met de baboons op het eiland. Er zitten 92 chimpansees. We hadden geluk dat we er 1 met een baby gezien hebben. Ook hebben we nog een aantal nijlpaarden bekeken. Omdat we niet bij Baboon Island mochten overnachten zijn we een paar mijl verder voor anker gegaan.

Vandaag hebben we de laatste 12 Nm naar Georgtown gedaan. Op dit stuk heb ik meer apen en vogels in alle soorten en maten gezien dan tot nu toe op de hele rivier. En dit viel al niet tegen. Ook heb ik vandaag voor het eerst de genua uitgerold en een stuk kunnen moterzeilen. Tot nu toe stond de wind telkens recht op de kop. Vandaag dus voor het eerst enigszins kunnen zeilen. Hopelijk gaat het op de terugweg beter anders wordt het nog krap met de diesel :-(

Terug naar boven

Slangenleren handtasjes

Ondanks dat het erg warm is zwemmen we niet meer in de rivier. Er zitten hier natuurlijk nijlpaarden en krokodillen. Deze laatste hebben we trouwens nog niet gezien. Ze zijn voornamelijk 's avonds actief. De Nijlpaarden houden zich meestal op op vaste plaatsen. En ze zijn redelijk schuw. duiken weg als ze boten zien.

Wat me momenteel het meeste tegenhoud om nog te zwemmen zijn slangenleren handtasjes. En dan in een stadium ruim voordat ze handtasje zijn. Zeg maar in het stadium dat ze nog gewoon slang zijn! Er schijnen hier enorme pythons rond te zwemmen. Ik heb er nu al verschillende gezien. Gelukkig waren deze al wat dichterbij het stadium van handtasje. Ze waren al dood. In Kudang Tenda heeft Ibrahim ons er één laten zien die een visser in z'n net had gevangen. In Kuntaur zagen we een dode slang drijven die verstrikt was geraakt in een visnet en in een huisje in Kuntaur lag een slangenhuid te drogen. De pythons komen blijkbaar op de in de netten gevangen vis af. 

Vandaag hebben we ook nog een rondleiding gehad van rangers van het River Gambia National Park. Zij wisten te vertellen dat er naast pythons ook groene mamba's hier in het gebied voorkomen. Nu weet ik niet of die ook zwemmen. Maar ik laat het zelf maar even achterwege. Ik gooi af en toe wel een emmer water over me heen. :-)

Terug naar boven

Baboon safari en bezoek aan Kuntaur

Gistermiddag om 17.00u zijn we nog met Ibrahim, de zoon van de dorps chief, baboons gaan kijken. Hierbij hebben we en passant even alle adviezen van een normale westerse tropen kliniek in de wind geslagen. Met korte broeken en op slippers gingen Etienne, Denise en ik achter Ibrahim aan door het hoge gras de bush in. Ik was me zelfs vergeten in te smeren tegen de muggen! Op plaatsen was het gras manshoog. Op de vraag of er ook slangen zaten, kregen we niet echt een ontkennend antwoord. Wel zei Ibrahim dat hij goed zou opletten want slangen had hij ook een hekel aan. Dat is dan een geruststelling :-) Naar andere beesten hebben we verder niet meer gevraagd.

Van een afstand hebben we baboons in een boom gezien. Ook hoorden we de groep regelmatig niet ver van ons vandaan. Toen we vlak bij de baboons waren begon Ibrahim met luide kreten en geluiden van baby apen de baboons te lokken. De reacties van de apen maakte ons alle drie toch wel een beetje angstig. Zeker toen Ibrahim zei dat we niet moesten weg rennen als de apen te voorschijn zouden komen.  Het liep ook al tegen de schemer. We hebben toen maar aangegeven dat de baboon safari ten einde was.

Vandaag zijn we een kleine 12 Nm verder de rivier opgevaren naar Kuntaur. Dit is een al wat grotere stad. Hier hebben we vanmiddag ook al even doorheen gelopen. Zo hier en daar zien we tekenen van westerse hulpprojecten voor Afrika. Bij het ziekenhuis zagen we een Nederlandse landrover staan die hier geschonken is. Op de zijkant stond een sticker van de stichting goforafrica.nl. zie ook www.debroeders.nl Ook is hier een waterinstallatie gefinancierd door de Europese Unie en gesponsord door enkele europese bedrijven.

Van de hoofd verpleger hebben we een rondleiding door het ziekenhuis gekregen. Poeh, hier werd ik wel even stil van. Het zet je wel aan het denken hoe goed wij het wel niet hebben in het westen. 

Terug naar boven

Op zoek naar hippo's en te veel schattige kindjes

We liggen nog niet bij Baboon Island in het River Gambia National Park maar bij een plaatsje genaamd Kudang Tenda. Toen we hier gisteren aan kwamen werden we verwelkomt door tientallen kinderen in kano's. Ik vind een paar kindjes nog wel schattig. Echter als het er heel veel worden en ze opdringerig worden vind ik het al snel een stel rotjongen. Dat is hier dus echt wel het geval. Ze spreken allemaal een paar woordjes engels: Hello, what's your name, give me something! Hello give me money! Hello, how are you, give me sweet of give me pen! En dit blijven ze roepen. 

In het dorp hebben we een rondleiding gekregen van de zoon van de chief van het dorp. Hij heeft ons vanmorgen ook meegenomen met de bijbootjes om naar de hippo's of nijlpaarden te gaan kijken. We hebben ze van ver weg een paar keer net met hun hoofd boven water gezien om daarna weer snel onder water te verdwijnen. Helaas was het water te hoog en ze zijn bang van de buitenboord motertjes. Na het boot tochtje (4 uur in de volle zon!) hebben we bij hem thuis gegeten. Zometeen om 17.00u gaan we nog een wandeling maken om Baboons te spotten. In de tussentijd hangen de kinderen nog steeds in hun kano's bij onze boten rond. En op het land kunnen we geen stap verzetten zonder dat ze achter ons aan draven.

  

Terug naar boven

 

De Gambia rivier

Ik wist eigenlijk niet goed wat ik me bij deze rivier moest voorstellen. Als ik me er al iets bij voorstelde dan was het een rivier met ondiepe gedeelten die niet betont zijn en op de kaart slecht zijn aangegeven. En deze rivier is aan beide kanten omgeven door ongerept natuurgebied.

Mijn voorstelling klopt maar ten dele. In het begin van de rivier zijn we wel vlak langs de oever wel een paar ondieptes tegen gekomen. Deze zijn inderdaad niet betond. Op de elektronische kaarten die ik gebruik zijn ze wel aangegeven en dit komt aardig overeen met de werkelijkheid. Verder de rivier op is de rivier overal diep zat om te varen. Vaak meer dan 10m diep en waar de diepte wat minder wordt nog altijd 4m bij laag water. De kaarten kloppen niet helemaal met de GPS positie. Echter uit de loop van de rivier kun je goed bepalen waar je je bevind en dan komen de opgegeven dieptes in de kaart wel weer redelijk overeen met de werkelijkheid. Al met al is het redelijk eenvoudig navigeren op de rivier.

Wat de ongerepte natuur betreft klopt mijn voorstelling ook wel aardig. Echter vanaf het water krijg je hier niet heel veel van te zien.Het eerste stuk was de rivier enorm breed. Een beetje vergelijkbaar met de Oosterschelde. Als je midden op de rivier vaart kun e met een beetje heiig weer de oevers niet zien. Tot eergisteren bestonden de oevers voornamelijk uit heel dicht begroeid mangrove bos met kreken die diep het bos in stromen. Vanaf Elephant Island, waar we gisteren voorbij zijn gevaren wordt het landschap wat gevarieerder en de rivier ook wat smaller. Overigens nog steeds zo breed als de Waal op brede stukken.

Als je goed oplet en met de verrekijker kijkt is er vanaf het water wel wat te zien. We zien regelmatig grote roofvogels zoals visarenden en verschillende gieren. Ik heb tot nu toe drie verschillende soorten ijsvogels gezien waarvan twee soorten heel regelmatig. Ook als ze aan het vissen zijn, vaak vlak bij de boot als we voor anker liggen. Gisteren zat een familie apen met een jonkie aan de oever. Verder zien we regelmatig Pelikanen en verschillende reiger soorten.

Tot nu toe waren er nog niet veel dorpjes langs het water. Vaak is er alleen iets van een steiger waar boomkano's van vissers liggen en waar vrouwen de was doen. Hiervandaan gaat er dan een zandweg naar het dorp. Dit is dan een half uur lopen in de brandende zon. Dat hebben we nog maar niet gedaan.

Vandaag varen we naar het River Gambia National park. Hier kunnen we wel weer bij een dorp aan de rivier ankeren. Morgen kan ik hier wat meer over vertellen.

Terug naar boven

Vissershavens

De vissershavens waar we tot nu toe hebben gelegen zijn allemaal belevenissen op zich. Je kijkt er je ogen uit. Het is er overdag over het algemeen een drukte van jewelste. 's Nachts is het meestal wel redelijk rustig. Maar al bij zonsopkomst begint de drukte weer. Momenteel liggen we in El Jadida wel gunstig. Appart aan een kade. We hoeven dus niet al om 6.00u de boot te verleggen omdat er een visser weg wil varen. Maar van het starten van motoren en het constante schreeuwen van de vissers onderling wordt je 's morgens toch wel vroeg wakker :-)

Aan de vislucht begin ik trouwens al aardig te wennen. Die is hier in de haven alom aanwezig. Waar ik niet echt aan kan wennen en ook niet aan wil wennen is dat ze hier overal een zooitje van maken! Op straat en in het water zie je vreselijk veel afval en rotzooi. Ze flikkeren echt alles weg waar ze het niet meer nodig hebben. Denise van de La Luna liep in Rabat met een plastic bekertje van een ijsje te zoeken naar een prullenbak. Een behulpzame man pakt het bekertje van haar aan en gooit het over zijn schouder achteloos in een plantenbak.........

Ook de vissers gooien gewoon alles overboord. Als ze de boot gaan poetsen worden plastic zakken, visafval en andere troep gewoon in het water gegooid. En tussen deze troep wordt volop gezwommen in de haven. Het lijkt wel of ze er een speciale zwemslag voor hebben ontwikkeld: schoolslag met je armen half boven water zodat je de rotzooi om je heen een beetje van je wegspettert :-) Zelfs op zee zie ik zeer regelmatig plastic zakken in het water drijven. Als ik op de motor vaar moet ik goed opletten dat er geen troep voor de koelwater inlaat komt te zitten.

 

Terug naar boven
 
 

Ilha Da Berlanga

Peniche is normaal een mooie tussenstop op weg van Nazaré naar Cascais. De Marina van Peniche is echter gesloten omdat een aantal steigers beschadigd zijn. 5 Mijl uit de kust bij Peniche ligt Ilha da Berlanga. Omdat we niet in Peniche terecht kunnen zijn we nu dus maar voor anker gegaan bij Berlanga. Ankeren is eigenlijk alleen mogelijk bij rustig weer. Je ligt wel in de beschutting van het eiland maar het is evengoed nog knap onrustig liggen door de oceaandeining. 

René met de Blue Spirit en ik hebben vandaag super gezeild naar Berlanga. Na ongeveer drie kwartier motorzeilen kon de motor uit en gingen we met 5,5 tot 6 kn op onze bestemming af. Rond 15.30u ging het anker in de grond. We zijn met de bijbootjes het eiland gaan verkennen. Het is een grote rots die vrij steil uit het water omhoog komt. In de rots zijn allemaal grotten uitgesleten. Met de bijboot kun je door sommige grotten varen, heel bijzonder! Net als Isla Cies in Spanje is dit eiland ook een beschermd vogelreservaat waar per dag maar een beperkt aantal toeristen mag komen. Je mag niet buiten de paden wandelen. Het is trouwens ook bijna niet mogelijk om buiten de paden te wandelen zonder je nek te breken :-) 

Er zitten hier dan ook heeeeel veel vogels. Volgens mij zijn het allemaal gewone ordinaire meeuwen. Vanmiddag kwam er een helikopter landen op het eiland omdat er een ongeluk was gebeurd met een zwemmer. Het was erg stoer om te zien hoeveel meeuwen er toen geschrokken opvlogen van het eiland. De birds van Hitchcock was er niets bij! Al met al een bijzondere plek om voor anker te liggen. En als het niet harder gaat waaien vannacht, liggen we ook nog enigszins rustig. Morgen gaan we door

  

Terug naar boven

Natuurreservaat op z'n Spaans

Bij een beschermd vogel gebied en natuurreservaat heb ik een bepaald beeld. Een beetje een sereen beeld van een redelijk verlaten gebied met een enkele verdwaalde vogel kenner die voor studie het gebied bezoekt. En niet al te veel bezoekers omdat voor het bezoek aan het beschermde gebied een vergunning nodig zou zijn. Want dat was wat we hadden gehoord. In de Reeds Almanak en in de Pilots stond hierover nog niets maar een vergunning zou nodig zijn om Isla Cies in Ria de Vigo te bezoeken. We waren dan ook met z'n allen (de hele Nederlandse vloot, bestaande uit 9 personen op 5 boten) zeer verbaasd dat het zeer druk was voor en op het strand van Isla Cies!

Ik kwam vandaag vanaf Combarro aan en er lagen zo'n 30 boten voor anker en wel 2000 mensen op het strand!!!!! Etienne en Denise van de La Luna zijn hier gisteren al aangekomen en toen was het nog veel drukker! Om kort te gaan: dit strookt niet helemaal met mijn beeld van een natuurreservaat. Maar aan de andere kant, mijn referentie kader is natuurlijk wel beperkt. Nationaal park de Mijnweg in Limburg kan ook druk zijn en als ze daar water en strand hadden op een zomerse dag zou het waarschijnlijk ook nog drukker zijn als dat het er nu al is.

Maar goed, we waren met z'n allen nogal verrast. Het gekke is dat je een vergunning nodig schijnt te hebben als je hier komt zeilen, duiken of ankeren. Dus alle mensen die hier komen met een (waarschijnlijk, duur betaalde) ferry hebben geen vergunning nodig. We hoorden van de bemanning van de Aventyr dat ze een vergunning hadden aangevraagd maar dat die alleen naar je huis adres kan worden opgestuurd. Dan maar geen vergunning. Het lijkt toch alleen maar geldklopperij en als iemand komt controleren weten we natuurlijk van niets. :-) Ondanks de drukte is het overigens wel de moeite waard. Het is een prachtig eiland, en het bounty gevoel begint hier ondanks de drukte toch al te komen.

Voor de oplettende lezer zal het duidelijk zijn: het is hier zo'n bounty eiland dat er geen WiFi verbinding is. Vandaar maar weer een berichtje via de SSB radio zonder foto.

Op zoek naar bevers in Asselt

Ondanks dat het een druilerige morgen was, heb ik geweldig genoten van de kanotocht met Harry Cuypers en zijn zoon. Het kano varen met een Canadese kano was nieuw voor me. Het is wel een leuke en ontspannen manier om de Maasplassen bij Asselt te verkennen. Dit gebied is nog niet lang geleden door ontgrinders opgeleverd. Hier is mooi nieuwe natuur in verschillende stadia te zien en Harry kan hier zeer kundig en enthousiast over vertellen. 

We hebben verse beversporen gezien en ik heb een hoop geleerd over het gebied. Ook heb ik een idee gekregen hoe natuur ontwikkeling en beheer hier in Nederland georganiseerd is. Ik ben heel benieuwd hoe dit in andere landen, en dan met name, niet westerse landen georganiseerd is. De komende drie jaar hoop ik hier enig idee van te krijgen.

 
 
Terug naar boven

Morgen heel wat anders

Op het werk is het niet meer zo hectisch als vorige week. Het is echter nog steeds druk en het eist nog al mijn aandacht op. Naast het werk ben ik ook druk met het in orde maken van de boot. Zo heb ik vandaag een nieuwe serviceaccu besteld. Voor de technici onder de lezers: een onderhoudsvrije AGM deep cycle accu met een capaciteit van 250Ah. Na het eten heb ik nog een deel van de opbouw in de was gezet. Dit laatste is een mooi klusje om even de gedachten te resetten.

Met al deze drukte heb ik de laatste tijd weinig tijd om over de planning en de invulling van de reis na te denken. Eigenlijk vind ik dit wel jammer. Ik ben daarom blij dat ik een paar weken geleden al heb afgesproken om morgenvroeg te gaan kanoën met Harry Cuypers van Natuurlijk Asselt. Het is even heel wat anders en tevens ook al een voorschot op wat ik de komende drie jaar vaker wil doen: me verdiepen in plaatselijke initiatieven op het gebied van natuurbehoud en ontwikkeling op, in en rond het water. En wat is er dan mooier dan daarmee dicht bij huis mee te beginnen als de lente zich overal op en langs het water laat zien. Hierover morgen ongetwijfeld meer.

 
 
Terug naar boven

Natuurlijk Asselt

Gedurende mijn reis wil ik een aantal projecten bezoeken, of me in initiatieven verdiepen, die iets te maken hebben met natuurbehoud en ontwikkeling. En dan met name projecten en initiatieven die zich op, in of aan het water bevinden. Deze projecten wil ik graag via mijn weblog onder de aandacht brengen. Op deze manier wordt mijn nieuwsgierigheid bevredigd en hoop ik buiten de door toeristen gebaande paden, gebieden te leren kenen. En aan de andere kant is alle aandacht en publiciteit, zelfs van een bescheiden weblog meegenomen voor de betreffende projecten of initiatieven. 

Ik wil hier graag dicht bij huis mee beginnen. De natuurontwikkeling rond de Midden Limburgse Maasplassen en met name het terug plaatsen van de bever in Limburg vind ik erg fascinerend. Het plassen gebied binnen het sluispand Roermond ken ik inmiddels erg goed. Om nou iets nieuws te bekijken heb ik besloten de Asseltse plassen met een gids per canadeese kano te gaan bezoeken. De gids zal daarbij aandacht schenken aan de natuurontwikkeling en de aanwezigheid van bevers in het gebied. 

Het leuke is dat de gids een ex-collega van de gemeente Roermond is. Hij is een bedrijfje begonnen dat natuurbeleving op o.a. de Asseltse Plassen voor iedereen mogelijk maakt. Op 8 april 's morgens om 7 uur gaan we het gebied bekijken. Na de tocht zal ik er meer over vertellen. 

 

Terug naar boven